MIÓD WRZOSOWY

Miód wrzosowy jest stosowany w schorzeniach nerek, dróg moczowych, gruczołu krokowego, w stanach zapalnych jamy ustnej, gardła, żołądka i jelit. Jest miodem o charakterystycznym smaku, zapachu oraz konsystencji.

Miód wrzosowy pozyskiwany jest od lipca aż do października z kwiatów wrzosu zwyczajnego. W stanie płynnym posiada barwę ciemnobursztynową, po skrystalizowaniu przybiera barwę żółtopomarańczową lub brunatną. Miód wrzosowy odznacza się niespotykanym dla innych miodów procesem krystalizacji – miód ten w temperaturze pokojowej w ciągu kilku tygodni żeluje w galaretowatą masę. Miód ten posiada przyjemny zapach, przypominający woń kwiatów wrzosu, w smaku jest przyjemny, ale stosunkowo mało słodki, lekko gorzkawy i cierpki.

Skład miodu wrzosowego

Miody wrzosowe spośród innych miodów wyróżniają się dużą zawartością łatwo przyswajalnego białka (od 0.05 do 1.6-1.8%). Charakterystyczna jest także dla tych miodów obecność substancji koloidowych, które wpływają na barwę oraz galaretowatą konsystencję. Miody wrzosowe zawierają w sobie także największą (do 23%) zawartość wody. Zawierają także cenne flawonoidy, enzymy, witaminy z grupy A, B2, B6, C, PP oraz łatwo przyswajalne żelazo.

Właściwości miodu wrzosowego

Miód wrzosowy posiada właściwości o działaniu moczopędnym, bakteriobójczym i przeciwzapalnym. Ze względu na swoje właściwości stosowany jest jako środek wspomagający leczenie w chorobach nerek, dróg moczowych oraz gruczołu krokowego. Ze względu na właściwości mogące łagodzić rozrost prostaty polecany jest, jako środek profilaktyczny, mężczyznom po 40 roku życia. Pomaga także chorym z trudnościami z wydalaniem moczu oraz przy kamicy nerkowej.

Działanie bakteriobójcze i przeciwzapalne miodu wrzosowego wspomaga leczenie błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Miód wrzosowy pomaga także w stanach zapalnych żołądka i jelit oraz doskonałym pokarmem uzupełniającym organizm w witaminy i biopierwiastki.

Zobacz także:
Miód i rodzaje miodów
Miód wrzosowy w sklepie internetowym


Źródło: Bogdan Kędzia, Elżbieta Hołderna-Kędzia, Miody odmianowe i ich zdrowotne walory, Toruń 2005.